Eşanlamlılar

cıvıklamak (I)

İshal olmak.

tokuldaşmak

Konuşmak, yarenlik etmek.

kazan (I)

Su çevrisi, kuyu.

cıngıllı (II)

Oynak, şımarık (kadın hk.).

difrin

Yunus balığı.

kaymak tutmak

Yağmurdan sonra toprak üstü sert tabaka tutmak.

dızgırmak (I)

Hiddetlenmek, öfkelenmek.

dırvana

Yayık.

kayık (I)

Tırpanı ağaç sapa bağlayan halkaya sıkıştırmak için konulan, küçük ağaç parçası.

cırmak (IV)

Kaçmak.

kayar (II)

Onur, namus: Kayarına dokunmak.

tingil (II)

Bir şeyin tepesi: Ben şu kavağın tingiline çıkarım.

cerp çekmek

Zorlamak, mecbur tutmak.

acığ etmek

Küsmek, darılmak: Ahmet acığ etti de yemek yemedi.

cıba (VII)

Domuz yavrusu.

cıdamak (II)

Sabretmek.

timar etmek (I)

Ağaçları budamak, kesmek.

kavsara (VI)

Hafif, zayıf kimse.

avdal

Alık, aptal.

dıpdızlak

Çırçıplak.

cacırın

Kavrulmamış undan yapılan helva, tatlı.

kavcar (I)

Ağaç rendelenirken çıkan talaş.

cıdıl

Elin en küçük parmağı.

kavara çekmek

Yellenmek.

kavak atmak

Güreşte tepe üstü yuvarlamak ya da yuvarlanmak.

cebelleşmek

Kavga etmek, sataşmak, çatmak.

ceç görmek

Buğday yığınını harmanda ölçmek.

katık etmek

Az az yemek.

kaş kaş

Dizi dizi, sıra sıra.

büznük (I)

Sıkılgan.

dıngılamak

Kımıldamak, sallanmak.

tısıl tısıl

Burnu tıkanmış, nezleli kimsenin nefes alması için.

kaspanak

Zorla: Elinden ekmeğini kaspanak aldı.

toruş (I)

Kütüklerin ve büyük ağaçların tepelerine açılan, kolay sürüklenmesini sağlayan kayış ya da ipin geçirildiği delik.

cıdır (V)

Gurur, onur.

kaside

Boncuk, altın kolye.

dımzımak (II)

Yemek ekşimek, kokmaya yüz tutmak.

cağa (III)

tınkı

Teneke leğen.

çambuş (I)

İnsana sokulmayan, kötü huylu hayvan.

sıvak (III)

Düz, düzgün: O çivi sıvak da asılan şey düşüyor.

büzdeklenmek

Mızmızlaşmak, miskinleşmek, oyalanmak.

bülü bülü (II)

Tavuk.

karın kavraması

Karın ağrısı.

karıkmak (II)

Şaşalamak.

cakılı

Kargaya benzeyen, eti yenen bir kuş, karatavuk.

sızgı (I)

Sızıntı, damla.

kargılık (I)

Kamışlık.

atol

Sürülmüş tarlalarda kendiliğinden biten, tatlı yumruları çiğ ve pişmiş olarak yenilebilen, yeşil yapraklarından turşu yapılan bir bitki, yerelması.

dığrak (II)

Güzel, düzgün, şık giyim: Şu kız ne kadar dığrak geyinmiş.

burkazanlık

Fitnelik, dalaveracılık, fesatlık, laf taşıma: Burğazanlık edip de işi karıştırma.

karavana

Şalvar, bol pantolon.

dığdı (III)

Tarla kuşu.

burkuk

Burkulmuş ayak, kol v.s.

burmak (III)

Hayvanların üreme organlarını burarak erkekliğini gidermek.

üslük (II)

Kağnı arabalarının üst bölümü.

karamanca (I)

Kara lahana.

dıgıl dıgıl

Kendi kendine konuşma, mırıldanmayı anlatır: Çocuk dıgıl dıgıl ediyor.

gebre (II)

Kayalık yerlerde yetişen, develerin yedikleri bir çeşit ot.

buhun

Bel sözcüğüyle birlikte kullanılır: Bugün öyle hastayım ki belim buhunum kırıldı.