Eşanlamlılar

ferece tahtası

Duvara dayanan ve üzerinde deri sıyrılan tahta.

eyrim (IV)

İpliğin hükümlülük hali.

ficik (II)

Çok küçük ve sarı tüylü bir kuş.

fike çekmek

Islık çalmak.

eylece

Öylece, olduğu gibi.

eyir (I)

Kızılcık.

pıtırım

Eski, yırtık: Pıtırım bir urba geymiş.

eyiceme

İyice, adamakıllı.

öyleyşin

öyleyse.

fossadak

Herhangi bir cismin içindeki havanın çıkmasını, boşalmasını anlatır.

gabagés

Yemeni ölçüsü.

evcik (III)

Keklik avlağı.

iyeşmek

İnatlaşmak, iddialaşmak.

gale (VI)

Kaba (kimse).

et kırmak

Çok yorulup terledikten sonra kol ve bacaklar sızlamak, tutulmak.

et çamır

Kil çamuru.

savılmak

Su, başka yere akıtılmak.

ganak (I)

Aldanan (kimse): Ahmet usta çok ganak adam.

eşgice

Kireçli topraklarda yetişen kökleri ve yaprakları ekşi bir bitki.

kâçok

Kaçak, suçlu.

garnapa

Karnı büyük, göbekli (kimse).

garten

Kadar: Biz o garten arpa ekemmediyh.

kakmık

Düğün yemeği, şölen.

epek

Arsa: Muhtarın epeği.

ennimene

Bir çeşit mantar.

savıcı

Değirmen suyunu yöneten kimse.

endva

Artık, şimdi.

endira

Şuraya.

gege burun

Kanca şeklinde burun.

altınbaş (III)

Baykuş.

geli (II)

Düğün çağırıcısı.

gengildek

Çok zayıf ve sarsak (kimse).

gengildiyik

Geveze, saygısız (kimse).

elmabaş tüfeği

Ağız tarafı geniş ve kabarık, horoz tarafı dar olan av tüfeği.

elikli

Besili.

kanara (II)

Hayvan kesilen yer, mezbaha.

eli belinde (I)

Bir çeşit kilim motifi.

eli ağzına varmak

Halini düzeltmek: Eli ağzına vardı da burnu büyüdü.

gıcıllanmak

Semizlenmek.

gıcımık dutmak

Sıkıntılı bir şekilde kıpırdamak, sabırsızlanmak.

gıjgurmah

Arka arkaya tutunup karda kaymak: Ağca bayırda bugün gijgurduh.

gılağ (II)

Ateşin çok alevli olması.

elge

Getir anlamında kullanılır.

elemit (II)

Boğmaca hastalığı.

kanı ılımak

gıllanmak (III)

Alay etmek.

kanık

Kanmış, doymuş, alışkın.

gırannık

ölmesini istediği kimse için ölesice anlamında kullanılır: Yetti bize bu gırannıklar.

elden dutmak

Para yardımı yaparak kalkındırmak: Elinden dutluklarının hepsi zengin oldular.

elde galmak (II)

Kopup kopup gelmek, neye el uatılsa boşa çıkmak.

karakabar

Ayak ya da el parmaklarında çıkan, bir çeşit çıban.

özlek

özlenilmiş, özlenen.

ekebir

Kibirli, gururlu.

eğşilik

Yeşil köklü ve yuvarlak yapraklı mayhoş bir bitki.

karamık (II)

İri ve kahverengi göz için.

gizirlemeğ

Gizlice haber vermek.

eğrioğlan

Bakırcıların kullandıkları bir aygıt.

gok (II)

kargadüvleği

Ebucehil-karpuzu da denilen, bağlarda biten kısa boylu, kötü kokulu bir ot.

ecemük

Zayıf, cılız.